Dzisiaj jest  roku Wygl±d:
mniejsze czcionki normalne czcionki większe czcionki
Strona główna / Turystyka i rekreacja / Wirtualna panorama

(PL) GMINA KRZYŻANOWICE

 

Gmina Krzyżanowice położona jest w południowo - zachodniej czę¶ci województwa ¶l±skiego, w górnym brzegu Odry. Leży u wrót obniżenia między Sudetami a Karpatami, zwanego Bram± Morawsk±, na południu Kotliny Raciborskiej.

Jest jedn± z o¶miu gmin powiatu raciborskiego. W skład gminy wchodzi 10 sołectw: Bieńkowice, Bolesław, Chałupki, Krzyżanowice (z siedzib± Urzędu Gminy), Nowa Wioska, Owsiszcze, Roszków, Rudyszwałd, Tworków i Zabełków. Wsi tworz±ce gminę Krzyżanowice maj± charakter rolniczy.

Obszar administracyjny gminy Krzyżanowice w większo¶ci położony jest w dolinie Odry, zachodnia czę¶ć gminy to krańce Płaskowyżu Głubczyckiego, a południowa czę¶ć obejmuj±ca Chałupki, Zabełków i Rudyszwałd rozci±ga się na przedpolu Bramy Morawskiej i stanowi Kotlinę Ostrawsk±.

Od strony południowej i południowo - zachodniej gmina graniczy z Republik± Czesk±, od zachodu s±siaduje z gmin± Krzyżanowice, od północy z miastem Racibórz, a od wschodu jej granice stanowi rzeka Odra, oddzielaj±ca Krzyżanowice od gmin: Lubomia i Gorzyce.

Pierwsze pisemne wzmianki o większo¶ci wsi, wchodz±cych w skład gminy Krzyżanowice, pochodz± z XII - XIV wieku. Ziemia raciborska wchodziła wówczas w skład piastowskiego księstwa raciborskiego.

Na przestrzeni wieków obszar gminy należał na przemian do polski, Czech, Habsburgów, Prus, Niemiec, a od 1945 roku ponownie do Polski. Złożone dzieje tej ziemi sprawiły, że przybrała ona bogaty, wielokulturowy charakter z elementami kultury polskiej, czeskiej i niemieckiej. Znalazło to swoje odbicie w obiektach historycznych i zabytkowych występuj±cych na terenie gminy, którym zostały po¶więcone osobne strony serwisu.

 

 

(CZ) OBEC KRZYŻANOWICE

 

Obec Krzyżanowice se nachází v jihozápadní části slezkěho kraje, na horním toku řeky Odry. Leľí u vrat sníľeniny mezi Sudety a Karpaty, které se nazývá Moravská brána, na jihu Raciborské kotliny.

Je to jedna z osmi obcí raciborského okresu. Obec se skládá z 10 starostenství: Bieńkowice, Bolesław, Chałupki, Krzyżanowice (sídlo Magistrátu obce), Nowa Wioska, Owsiszcze, Roszków, Rudyszwałd, Tworków a Zabełków. Vesnice, které tvoří zemědělský charakter.

Větąina katastru obce Krzyżanowice se nachází v údolí Odey, západní část obce jsou konce Płaskowyżu Głubczyckiego a jiľní část obce hsou konce Rudyszwałd se táhne Moravská brána a wymezuje Ostravskou pánev.

Z jihu a na jihozápadě obce hraničí s Českou republiku, na západě sousedí s obcí Krzanowice, na severu s městem Racibórz, a na východě tvoří hranici řeka Odra, která odděluje Krzyżanowice a obce: Lubomia a Gorzyce.

První písemní zmínka o větąině vesnic, kterě tvoří obec Krzyżanowice, pocháí z XII-XIV stoletáí. Země raciborské byli součástí raciborskeého vévodství Piastů.

V průběhu staletí území obce patřilo střídavě do Polska, Čech, Habsburgům, Prusům, do Německa a od roku 1945 opět do Polska. Díky sloľitě historii této země získala bohatý, multikulturální charakter s prvky polské, české a němcké kultury. To se odráľí na historických budovách a památkaách nacházející se na území obce, kterím věnujeme samostatné místo na této stránce.  

 

 

  • BIEŃKOWICE - Muzeum Kowalstwa - KuĽnia rodziny Socha PDF
  • BOLESŁAW - Spichlerze PDF

  • CHAŁUPKI - Zamek w Chałupkach PDF
                       - Graniczne Meandry Odry PDF 
                      - Wiejskie Centrum Wypoczynku i Rekreacji PDF      
     
  • KRZYŻANOWICE - Pałac Lichnowskich i budynek bramny PDF
                                  - Urz±d Gminy - Punkt Informacji Turystycznej PDF
                                  
    -
    ¦cieżka rowerowa Hacka Cesta, Hacki krzyż PDF
                                  - Boisko wielofunkcyjne PDF

  • NOWA WIOSKA - Aleja lipowa PDF

  • OWSISZCZE PDF

  • ROSZKÓW PDF

  • RUDYSZWAŁD PDF

  • Tworków - Zabytkowy młyn, staw Trzeciok i basen PDF
                     - Ruiny zamku PDF
                     - Ko¶ciół parafialny pw. ¶w. Piotra i Pawła PDF
                     - Kapliczka pw. ¶w. Urbana PDF
                     - Boisko Orlik PDF

  • ZABEŁKÓW - Korty tenisowe PDF

 

(PL) Hać

 

Gmina Gać (cz. Ha») znajduje się w północno-wschodniej czę¶ci powiatu Opava u samego podóża Wzgórza Hulczyńskiego (cz. Hlučinska pahorkatina). Rozpo¶ciera się w łagodnej dolinie strumienia Beczwa (cz. Bečva), który wypływa na katastrze s±siedniej gminy Vřesina, w miejscowo¶ci Vodní důl. Przez gminę Gać (cz. Ha») przepływa z zachodu na wschód, a długo¶ć jego cieku na katastrze gminy wynosi 5238m, z czego prawie 4300 m w jego zabudowanej czę¶ci. Powierzchnia katastralna wynosi 1573ha i obecnie żyje tutaj około 2600 obywateli.

Gać (cz. Ha») jest jedn± z 35 gmin i 3 miast regionu, które dopiero po I wojnie ¶wiatowej, w zwi±zku z jego przył±czeniem do Czechosłowacji, zaczęto nazywać Hluczyn (Hlučínsko). W Ľródłach historycznych po raz pierwszy pojawia się wzmianka o gminie w roku 1250. W dokumencie, w którym papież Innocenty IV zatwierdza towary należ±ce do klasztoru velehradskiego, osada nosi nazwę Had. Los gminy pozostaje niejasny w następnym okresie aż do roku 1439, kiedy nazwa gminy nie pojawia się w żadnym dokumencie dotycz±cym maj±tku klasztoru velehradskiego. W różnych dokumentach wła¶nie w tym okresie wie¶ występuje pod nazw± Sifridsdorf. Nawet w¶ród opowie¶ci nie ma jednolitej opinii, czy chodzi o jedn± i tę sam± wie¶, czy dwie samodzielne. Od roku 1439, gdy nazwa gminy Gać (cz. Ha») ponownie pojawia się w różnych dokumentach, następuje okres, kiedy wie¶ przechodzi w posiadanie różnych rodów. Pierwszy był ród z Tworkowa (cz. Tvorkovątí), następnie ród Birków z Nasile (cz. Bírkové z Násile), ród panów z Beneszowa (cz. páni z Beneąova) i ród Drahotuszów (cz. páni na Drahotuąích). Gdy w roku 1567 w wyniku podziału maj±tku hulczyńskiego, który w tym okresie pozostawał w posiadaniu rodu Panów z Wierzbnej (cz. páni z Vrbna), powstał niezależny naj±tek szylerzowicki, jego czę¶ci± stały się także Darkovice, Gać (cz. Ha») i Kobłów (cz. Koblov). Od tego czasu historia wsi Gać (cz. Ha») ł±czy się z histori± tego maj±tku.

Historycznym przełomem w życiu wszystkich gmin regionu hulczyńskiego, a więc także Gaci (cz. Ha»), stał się rok 1742. Po przegranej wojnie Maria Teresa była zmuszona przekazać czę¶ć ¦l±ska, w zwi±zku z tym także cały region hulczyński, Prusom. Pod pruskim, a następnie niemieckim panowaniem pozostawała Gać (cz. Ha») aż do 16.3.1923 r., do momentu, kiedy doszło do jej oficjalnego przył±czenia do Republiki Czechosłowackiej. Now± zmianę obywatelstwa, obywatele Gaci (cz. Ha») musieli zarejestrować dnia  8.10.1938 r., gdy na podstawie Układu monachijskiego stali się obywatelami III Rzeszy.

Walki II wojny ¶wiatowej zakończyły się w gminie 21 kwietnia 1945 r. i przyniosły jej obywatelom nie tylko szkody materialne, ale także 147 poległych i zaginionych żołnierzy oraz 12 ofiar cywilnych.

W historii nowożytniej gmina, tak samo jak i cały region hluczyński, została wł±czona do dynamicznie rozwijaj±cych się gmin. Jest w pełni zasilana gazem, posiada wybudowan± instalację wodoci±gow±, kanalizację ¶ciekow± i deszczow± z własn± oczyszczalnię ¶cieków, nowe systemy telekomunikacyjne, polepszyła się infrastruktura transportowa. Gmina ma wystarczaj±co dużo terenów dla sportu. Dzięki obywatelom wyremontowano duż± ilo¶ć domów rodzinnych, co wi±zało się z polepszeniem wizerunku gminy.

Bogate jest również życie kulturalne i społeczne w gminie, do którego wkład wnosi działalno¶ć stowarzyszeń, organizacje społeczne i sama gmina. Według tradycyjnych balów, zabaw i zajęć, s± to coroczne wystawy owoców sadzonek z ogrodów, wystawa zwierz±t domowych, koncerty Muzyka nie zna granic (cz. Hudba nezná hranic), Trzech Króli Koncert Muzyki Sakralnej (cz. Tříkrálový koncert duchovní hudby), festiwal folklorystyczny Kolaja, wielomuzyczny Hafest lub dożynki (cz. Ha»ské doľínky). Swoj± rolę tutaj odgrywa także Centrum Rozrywki Archa (cz. Centrum volnočasových aktivit Archa), wybudowane dzięki rekonstrukcji budynku gospodarczego Parafii rzymskokatolickiej. Przywrócono także wiele tradycji ko¶cielnych, np. Procesję do kaplicy ¶w. Urbana w Gaci i w Tworkowie (cz. Procesí ke kapli sv.Urbana v Hati a ve Tworkowě). Warto wspomnieć także o dobrej współpracy z polsk± partnersk± Gmin± Krzyżanowice na poziomie szkół, stowarzyszeń i zarz±du gminy. Do współpracy w dziedzinie kultury, sportu, wzajemnego poznawania wspólnego dziedzictwa doł±czyła także realizacja wspólnych projektów w zakresie infrastruktury transportowej. Wspólny projekt Wirtualna panorama (cz. Virtuální panorama) jest tego dowodem. 

 

(CZ) Obec Hat'

 

Ha» se nachází v severovýchodní části okresu Opava na samém úpatí Hlučínské pahorkatiny. Rozprostírá se v mírném údolí potoku Bečva, který pramení na katastru sousední obce Vřesina, v lokalitě Vodní důl. Obcí Ha» protéká od západu k východu a délka jeho toku na katastru obce je 5238m, z toho téměř 4300 m v jeho zastavěné části. Katastrální rozloha činí 1573ha a v současnosti zde ľije okolo 2600 obyvatel.

Ha» je jednou z 35 obcí a 3 měst regionu, kterému se teprve po 1.světové válce, v souvislosti s jeho připojením k Československé republice, začalo říkat Hlučínsko. V historických pramenech se obec poprvé připomíná v roce 1250. V listině, kterou papeľ Inocent IV. potvrzuje zboľí náleľející kláąteru velehradskému, je osada označena názvem Had. Nejasný zůstává osud obce v následujícím období aľ do roku 1439, kdy se název obce nevyskytuje v ľádné listině, která se vztahuje k majetku velehradského kláątera. V různých dokumentech se právě v tomto období vyskytuje ves s názvem Sifridsdorf. Ani mezi historiky nepanuje jednotný názor, zda se jedná o jednu a tutéľ ves nebo dvě samostatné. Od roku 1439, kdy se název obce Ha» znovu objevuje v různých listinách, následuje období, kdy ves přecházela v drľení různých rodů. Nejdříve to byli Tvorkovątí, poté Bírkové z Násile, páni z Beneąova a na Drahotuąích. Kdyľ v roce 1567 rozdělením hlučínského panství, které v té době drľel rod pánů z Vrbna, vzniklo samostatné panství ©ilheřovice, staly se jeho součástí také Darkovice, Ha» a Koblov. Od té doby splývají dějiny vsi Ha» s dějinami tohoto panství.

Historickým přelomem v ľivotě vąech obcí hlučínského regionu, a tedy i Hati, se stal rok 1742. Po prohrané válce byla Marie Terezie nucena postoupit část Slezska, a tedy i celý hlučínský region, Prusku. Pod Pruskou a později německou správou byla Ha» aľ do 16.3.1923, kdy doąlo k jejímu oficiálnímu přičlenění k Československé republice. Novou změnu státní přísluąnosti byli nuceni zaznamenat ha»ątí občané dne 8.10.1938, kdy se na základě Mnichovské dohody stali občany Německé třetí říąe.

Boje II.světové války skončily v obci 21.dubna 1945. Jejím občanům přinesly nejen materiální ąkody, ale také 147 padlých a nezvěstných vojáků a 12 civilních obětí.

V novodobých dějinách se obec stejně jako celý hlučínský region zařadila k obcím, které se dynamicky rozvíjí. Je plně plynofikována, má vybudovaný vodovod, oddílnou splaąkovou kanalizaci s vlastní čistírnou odpadních vod, nové telekomunikační rozvody, zlepąila se dopravní infrastruktura. Obec má dostatek ploch pro sport. Díky občanům je opraveno velké mnoľství rodinných domů, coľ zlepąilo vzhled obce.

Bohatý je i kulturně-společenský ľivot v obci, ke kterému přispívají svou činností spolky, společenské organizace i samotná obec. Vedle tradičních plesů, zábav a přednáąek, jsou to kaľdoroční výstavy ovoce výpěstků ze zahrad, výstava drobného zvířectva, koncerty Hudba nezná hranic, Tříkrálový koncert duchovní hudby, folklórní festival Kolaja, multihudební Hafest nebo Ha»ské doľínky. Svou roli zde hraje i Centrum volnočasových aktivit Archa, vybudované rekonstrukcí hospodářské budovy Římskokatolické farnosti. Obnoveny byly i mnohé církevní tradice, např. Procesí ke kapli sv.Urbana v Hati a ve Tworkowě. Za zmínku stojí i dobrá spolupráce s polskou partnerskou Gminou Krzyzanowice na úrovni ąkol, spolků a vedení obce. Ke spolupráci v oblasti kultury, sportu, vzájemného poznávání společného dědictví přibyla i realizace společných projektů v oblasti dopravní infrastruktury. Společný projekt Virtuální panorama je toho důkazem.

 

  • Ko¶ciół i Cneterz PDF
  • Centrum PDF
  • Szkoła PDF
  • Dola Hać PDF

 

(PL) Gmina Piszcz

 

Piszcz znajduje się w północnowschodniej czę¶ci obwodu opawskiego na lekko sfalowanym terenie krainy hluczyńskiej. Píą» od północy graniczy z Polsk±, za¶ jego południowy teren poro¶nięty jest lasami. Jest to region intensywnego rolnictwa. Jego powierzchnia wynosi 1568 hektarów, zamieszkuje go 2 140 obywateli. Obecnie w wiosce ewidowanych jest 600 domów i budowli.

 

Historia

 

Píą» należy do najstarszych wiosek w obwodzie opawskim. Pierwsza pisemna wzmianka o nim pochodzi z roku 1228, kiedy Przemysł Otakar I. przekazał jego tereny klasztorowi velehradzkiemu. Nazwa Píą»  pojawiła się również pomiędzy nazwami wiosek, przyznanymi klasztorowi i potwierdzonymi papieżem Innocentem IV w roku 1250. Wioska była zamieszkiwana głównie obywatelstwem słowiańskim, jej nazwa pierwotna to Piesch. Wioska należała do klasztoru do roku 1439. W roku 1467 posiadała 2 młyny. W roku 1520 w Pią»u zakupił Bernard ze Zvoli fójstwo z twierdz±, młynem i karczm± i od tego czasu Pią» należała do Hluczyna aż do roku 1625, kiedy to Václav z Vrbna sprzedał wioskę Ovsiątě Bernardovi Lichnovskému z Voątic. W czasie wojny 30-letniej wioska bardzo cierpiała i duża jej czę¶ć była zniszczona.


Kiedy w roku 1655 zmarł Bernard Lichnovský, wioska w roku 1660 przypadła Chudelné, czę¶ć wioski należała do Karla Maxe Lichovského a czę¶ć do Jana Frantiąka Lichnovského. W roku 1743 został tam zbudowany nowy ko¶ciół na koszty Bernarda Lichnovského pod wezwaniem ¶w. Wawrzyńca. Był on zbudowany na miejscu ko¶cioła starego. Ciekawostk± jest, że 13. listopada 1893 cesarz pruski Vilém II. pojechał do Chuchelné a jego droga prowadziła wła¶nie przez Pią». W roku 1905 w Prusach odbył się spis ludno¶ci i stwierdzono, że w Piąti żyje 1567 obywateli, z których 94% za swój język ojczysty uważa język morawski. W roku 1910 wiosce nadano now± nazwę Sandau, jednak nazwa nie spodobała sie obywatelom. Do nowopowstałej ČSR została wioska doł±czona dnia 14.3.1923 na podstawie decyzji komisji delimitacyjnej w Ostravě. Dnia 16.3.1923 zarz±dzeniem wioski zajęły sie oficjalnie władze czeskie. W wiosce został wybrany komisarz wyborczy a 1.4.1923 urz±d rejestracyjny. W tym czasie wioska liczyła 1820 obywateli i używała nazwy Pią». W maju 1926 gospodarz Josef Landovský przej±ł od państwowego zarz±du, zajmuj±cego się terenami, miejscowe gospodarstwo Hůrky. W wiosce znajdowała się poczta i stacja żandarmów. Po wł±czeniu do ČSR powstała sze¶cioklasowa czeska szkoła miejska także dla dzieci z Bělé, Vřesiny a Závady. Ekonomicznie aktywni obywatele  zajmowali się zwłaszcza gospodark±, budownictwiem, przy czym mularze i stolarze pracowali zwłaszcza w Niemczech. Dnia 8.10. 1938 na podstawie układu monachijskiego niemieckie wojsko zajęło wioskę Pią» i została ona przył±czona do Trzeciej Rzeszy , nazwana Sandau. W tym czasie wioskę zamieszkiwało 1588 obywateli, podczas 2. wojny ¶wiatowej zmarło 147 mężczyzn. 20.4.1945 do wioski wpadło wojsko radzieckie. Od 1945-46 z wioski wysiedlono14 rodzin, tzn. 52 osób.

 

Tradycja

 

Każdoroczn± tradycj± stała się pielgrzymka w dniu ¶w. Wawrzyńca, na któr± przyjeżdzaj± znajomi, rodacy oraz go¶cie z okolicznych miejscowo¶ci. Około 10. sierpnia odbywaj± się liczne odpusty. Nocne karnawały miejscowej Slavie Pią». Zjady odpustowe dla publiczno¶ci, fajerwerki, karuzele i atrakcje. Uroczyste msze odpustowe odbywaj± się w niedziele w ko¶ciele ¶w. Wawrzyńca z udziałem księży z Republiki Czeskiej i Polskiej. Integraln± czę¶ci± odpustowej uroczysto¶ci jest koncert muzyki duchowej. Tradycj± stał się również coroczny wiosenny konkurs straży pożarnej, który odbywa się w nocy z udziałem wielu grup straży pożarnej i go¶ci z całego regionu. Nowoczesn± tradycj± wioski stały się jesienne Uroczysto¶ci ulicy, tzw. Strassenfest. Obywatele poszczególnych ulic przygotowuj± jedzenie oraz program kulturalny dla przyjaciół, znajomych, go¶ci i współobywateli. To spontanne i nieformalne spotkanie ludzi wszystkich grup wiekowych.

 

Natura

 

Od północnego zachodu od wioski Pią» znajduje się teren poro¶nięty lasami- naturalna narodowa pami±tka Hranečník. Należy katastralnie do wioski Píą», ale powierzchniowo zajmuje dużo większy teren. W dębowo-sosnowych borach gnieżdz± kolonie czapli siwych.

 

(CZ) Obec Píąt'

 

Píą» leľí v severovýchodní části opavského okresu v mírně zvlněné krajině Hlučínské pahorkatiny.
Její katastr se na severu dotýká státní hranice s Polskem, z jihu je chráněna lesními porosty. V okolí převaľují zemědělské pozemky. Rozloha činí 1568 hektarů a ľije zde okolo 2 140 obyvatel. V obci je evidováno
619 rodinných domů a budov.

 

Historie

Obec Píą» patří k nejstarąím na Opavsku a první písemná zmínka o ní je z roku 1228, kdy ji Přemysl Otakar I. daroval velehradskému kláąteru. Název Piscz se vyskytuje i mezi vesnicemi, potvrzenými tomuto kláąteru papeľskou listinou Inocence IV. z roku 1250. Ves byla kolonizována převáľně slovanským obyvatelstvem a její původní název zněl Piesch. Velehradský kláąter spravoval ves do roku 1439. V roce 1467 uľ měla ves Píą» 2 mlýny. Od roku 1518 se ves uvádí jako přísluąná k hlučínskému panství. Roku 1520 přikoupil Bernard ze Zvole v Píąti svobodné fojtství s tvrzí, mlýnem a krčmou. Píą» od té doby náleľela k Hlučínu, a to do r. 1625, kdy ji Václav z Vrbna prodal se vsí Ovsiątě Bernardovi Lichnovskému z Voątic. V době třicetileté války ves velmi utrpěla a byla z velké části zničena. Bernard Lichnovský zemřel r. 1635 a Píą» zdědil jeho syn Václav. Po jeho smrti ji převzal válečnými událostmi téměř zcela vydrancovanou Jiří Lichnovský. Zemřel r. 1655 a od r. 1660 náleľela ves k Chuchelné, část vsi drľel Karel Max Lichnovský a daląí část Jan Frantiąek Lichnovský. V roce 1743 zde byl postaven na náklad Bernarda Lichnovského nový kostel, zasvěcený sv. Vavřinci, a to na základech starého kostela. Ze zajímavostí lze uvést, ľe 13.11.1893 projíľděl obcí na své cestě do Chuchelné pruský císař Vilém II. V roce 1905 se konalo v Prusku sčítání lidu a v Píąti bylo podchyceno 1567 obyvatel, z nichľ 94 % uvedlo jako mateřskou řeč moravątinu. Roku 1910 byla obec přejmenována na Sandau, ale název se mezi lidmi neujal.

K nově vzniklé ČSR byla obec připojena rozhodnutím správní delimitační komise ze dne 14. 3. 1923 v Ostravě. Správa obce byla do českých rukou oficiálně předána 16. 3. 1923. V obci byl jmenován vládní komisař a od 1. 4. 1923 i matriční úřad. V té době měla obec 1820 obyvatel a uľívala jména Píą». V květnu 1926 převzal od státního pozemkového úřadu zdejąí zbytkový statek Hůrky statkář Josef Landovský. V obci byla poąta, četnická stanice a finanční pohraniční stráľ. Po připojení k ČSR byla zřízena 6-ti třídní česká obecná ąkola a v roce 1929 i měą»anská ąkola, a to i pro ľáky z Bělé, Vřesiny a Závady. Ekonomicky aktivní obyvatelstvo bylo zaměstnáno zejména v zemědělství, stavebnictví, přičemľ zedníci, tesaři a zemědělątí dělníci pracovali větąinou v Německu.

Dne 8. 10. 1938 byla Píą» na základě mnichovské dohody zabrána německým vojskem a stala se součástí třetí říąe pod jménem Sandau. V tuto dobu ľilo v obci 1 588 obyvatel. Na frontách II. světové války padlo 147 muľů. Sovětská armáda přiąla do vesnice 20. 4. 1945. Z obce bylo během let 1945-46 odsunuto 14 rodin, celkem 52 osob.

 

Tradice

Tradicí obce Píą» se stala kaľdoroční srpnová pou» k sv. Vavřinci, tzv. „Píą»ský odpust“, na který se sjíľdějí známí, rodáci a návątěvníci z ąirokého okolí. V týdnu okolo 10. srpna probíhá v Píąti řada odpustových akcí. Noční karnevaly místní Slavie Píą», odpustové veselice na veřejných prostranstvích, velký ohňostroj, kolotoče a atrakce. Slavnostní odpustové mąe se konají v neděli v kostele sv. Vavřince za účasti kněľí z Česka i Polska. Nedílnou součástí odpustových slavností je koncert duchovní hudby.

Tradiční se stala kaľdoroční jarní noční hasičská soutěľ, za účasti mnoha druľstev hasičů a návątěvníků z celého regionu.

Novodobou tradicí obce jsou podzimní Slavnosti ulice, tzv. Strassenfest. Obyvatelé jednotlivých ulic připravují občerstvení a kulturní program pro přátele, známé, hosty a spoluobčany. Je to spontánní neformální setkání lidí vąech věkových kategorií.

 

 

Příroda

Severozápadně od obce Píą» se v Hlučínské pahorkatině nachází lesní komplex - Národní přírodní památka Hranečník. Katastrálně spadá pod obec Píą», ovąem svou rozlohou zaujímá oblast daleko větąí. V převáľně dubo-borovém porostu zde hnízdí v početné kolonii volavky popelavé.

 

 

(PL) Szylerzowice

 

Gmina Szylerzowice leży na wschodnim skraju Hluczyna, na granicy polsko-czeskiej na lekko sfalowanym terenie krainy hluczyńskiej.

Powierzchnia wioski wynosi 2166 ha,ludno¶ć około 1600. Wioska ©ilheřovice graniczy od zachodu z Hluczynem i Darkowicami, od północny z Ha»±, od północnego wschodu- za granic± z polskimi gminami- Rudyszwałdem i Chałupkami, od wschodu z Boguminem i rzek± Odr±, od południowego wschodu z Ostraw± i jej dzielnicami- Antoąovice i Koblov Petřkovice, od południa za¶ pod Czarnym Lasem z Ludgeřovicami. Pierwsza pisemna wzmianka o miejscowo¶ci ©ilheřovice pochodzi z roku 1377, w sprawie podziału nieruchomo¶ci opawskiego księcia Mikołaja II pomiędzy jego czterech synów. Wtedy ©ilheřovicami zarz±dzał Mikołaj Mszan. ©ilheřovice w przeszło¶ci były ulubionym miejscem wycieczek w pobliżu przemysłowej Ostrawy i polskich granic. Znajduje się tam czynna trasa rowerowa, drugie najstarsze pole golfowe w Czechach ( założone w 1969 r.) i wiele innych zajęć sportowych - piłka nożna, tenis, siatkówka ... ) , które mog± być uprawiane w trakcie całego roku.

(CZ) Obec ©ilheřovice

Obec ©ilheřovice se rozkládá na východním okraji Hlučínska u česko-polské státní hranice ve zvlněném terénu Hlučínské pahorkatiny.

 

Rozloha obce je 2166 ha, ľije zde cca 1600 obyvatel.

 

Obec  ©ilheřovice sousedí na západě s Hlučínem a Darkovicemi, na severu s Hatí, na severovýchodě za státní hranicí s polskými obcemi Rudyszwald a Chalupki, na východě s Bohumínem a řekou Odrou, na jihovýchodě s Ostravou, a to s jejími městskými částmi Antoąovice, Koblov a Petřkovice, na jihu pak pod Černým lesem s Ludgeřovicemi a na jihovýchodě s Markvartovicemi.

 

První písemnou zprávou o obci ©ilheřovice je listina z roku 1377 o rozdělení majetku opavského vévody Mikuláąe II. mezi jeho čtyři syny. Tehdy drľel ©ilheřovice Mikuláą Mąan.

 

©ilheřovice jsou a i v minulosti byly oblíbeným výletním místem nedaleké průmyslové Ostravy a polského příhraničí. Je zde čilý cykloturistický ruch, 2. nejstarąí golfové hřiątě v České republice (zaloľeno r. 1969) a mnoho daląích sportovních aktivit – fotbal, tenis, nohejbal, volejbal…), které je moľno díky tělocvičně celoročně vyuľít.

 

  • Ko¶ciół PDF
  • Kapliczka ¶w. Huberta PDF
  • Pole golfowe PDF
  • Zamek Łowiecki
  • Zamek PDF
  •  

 

Projekt nr PL.3.22/3.3.04/14.04415 "Wirtualna panorama partnerskich gmin" jest współfinansowany ze ¶rodków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz z budżetu państwa RP "Przekraczamy granice" w ramach Programu Operacyjnego Współpracy Transgranicznej Republika CZeska - Rzeczpospolita Poslka 2007 - 2013